|
DÜNDEN BUGÜNE
Düşünüyorum da ;belki de biz 1999-2000 yılı mezunları ve bizden bir öncekilerle beraber,Özdil Ç.P.L.’ nin şimdiye kadar ki en şanslı öğrencileriydik. O sıralara ilk defa biz oturduk. Kütüphanede ki kitapları ilk biz okuduk. Canla başla çalışıp bir
tiyatro gösterisi yaparak o sahnenin tozunu ilk defa biz yuttuk. Şimdi kocaman ağaç olan bahçedeki fidanları bizlerden birileri dikti. Komik ama kantini bile ilk defa biz işlettik...
Hatırlıyorum, doksanların sonlarındaydık. Ve okulumuza gelen ilk bilgisayarla tanışma vaktiydi. Bir gün Mehmet Ayas Hocamız tüm sınıfı bir bilgisayarın başına topladı. Ekranı görebilmek için boy sırasına bile girdik. Gözlerimiz merakla ekrana gelen her harfe, her rakama bakıyordu.
Bu bir yarıştı artık. Bilgisayarın tuşlarına dokunma yarışı.Daha doğru dürüst şehir yüzü bile görmemiş bizler için ne kadar farklı ve büyük bir yenilikti.
Aşağı yukarı aynı zamanlarda okulumuza, bize bir sunum göstermek için birileri geldi. Herkes konferans salonuna toplandı. Heyecanla bekliyorduk. Çünkü sahnede asılmış bir perde ve karşısında bir slayt makinesi vardı. Ama bu bizim bildiğimiz bilgisayarla yönetilen slayt
makinelerinden değildi. Küçük kartlara basılmış resimleri sırayla perdeye yansıtanlardandı. Konu ormanlarımızı korumaktı. Ama ilgimizi konudan ziyade bu makine çekmişti. Ve sunumu bize hazırlayanlar, işleri bitip okuldan ayrıldıktan sonra; Mehmet Ayas Hocamız bize aynen şu cümleyi
söylemişti:”Bir gün bu makineden bizim okul da alacağız!” “Acaba ben mezun olana kadar gelir mi?”diye aklımdan geçirdim. Gelmedi. Zaten bir yıl kadar sonra mezun oldum. Üniversiteye başladığım ilk yıllarda okula yaptığım ziyaretlerde gördüm ki Özdil Ç.P.L. bizim hayalini kurduğumuz pek
çok şeye sahip olmuştu ve olmaya devam ediyordu. Bir bilgisayar labaratuarı kurulmuştu. Çok daha modern projeksiyon makinesi vardı artık. Üstelik, beklide bütün bunlarla Trabzon’ nun merkezindeki pek çok okuldan daha önce tanışmıştı…
İlkler konusunda şanslı olabilirdik, ama gerek imkanlar , gerekse bilgiye daha kısa sürede ve verimli şekilde ulaşma konusunda şimdiki öğrenciler daha şanslı.Bizim yapmak isteyip de yapamadığımız,sahip olmak isteyip de olamadığımız pek çok şeyin tam ortasındalar. Bütün bu
anlattıklarım, şu anda Özdil Ç.P.L. de eğitim ve öğrenim gören pek çok öğrenciye bana ifade ettiği kadar anlam ifade etmiyor olabilir. Ama her zaman, bir sonraki neslin bir önceki nesilden örnek alacağı pek çok şey olduğuna inanıyorum.Şüphesiz, bu imkanları sağlamak için hep daha iyisine
ulaşmak uğruna harcadıkları gayretin , üst sınırını sadece kendileri bilen değerli ÖĞRETMENLERİMİZ dir.Farkettim ki, emeğin değeri geç anlaşılıyormuş. MAHCUBUM; çünkü sadece teşekkür edebiliyorum. Umarım ilerde daha fazlasını yapabilirim. Eminim O okuldan mezun olup Türkiye’nin dört bir
yanına dağılmış, halen üniversite de okuyan, mezun ve çoktan iş hayatına atılmış onlarca kişi benimle aynı düşünceleri paylaşıyordur.
Okula emeği geçen öğretmenlerinizden, ekibin diğer üyelerine kadar herkese kolaylıklar diliyorum.Başta ÖSS ye girecekler olmak üzere tüm öğrenci arkadaşlarımıza sabır ve başarı temenni ediyorum...
Saygı ve sevgilerimle...
ZEHRA ÖNALÖzdil Çok Programlı Lİsesi 2000 yılı mezunu
16.02.2007 KTÜ Tıp Fakültesi - Trabzon
|
